Arbeidsongeschiktheidsverzekering (135)

Wat betekent “arbeidsongeschiktheidsverzekering (135)” in de praktijk?

Met “arbeidsongeschiktheidsverzekering (135)” bedoelen mensen doorgaans een arbeidsongeschiktheidsvariant waarin het startpunt van de uitkering is gekoppeld aan een drempel die rond 35% arbeidsongeschiktheid ligt. Het “135” wordt daarbij gebruikt als herkenbare manier om het niveau te onthouden: 100% zou volledig zijn, en het relevante omslagpunt ligt op 35% (dus: uitkering gaat pas spelen vanaf ongeveer dat niveau).

Let op: de exacte invulling (wanneer je precies “meet” op 35% en hoe dat wordt vastgesteld) kan per verzekeraar en polis verschillen. Daarom is het verstandig om in de polisvoorwaarden te kijken naar de concrete definities van arbeidsongeschiktheid, de rekenmethode en het moment waarop het criterium wordt toegepast.

Hoe werkt de uitkering als de drempel rond 35% ligt?

In grote lijnen werkt een arbeidsongeschiktheidsverzekering volgens een simpel besliskader:

Er wordt vastgesteld of je arbeidsongeschikt bent volgens de polis-definitie.
Die arbeidsongeschiktheid wordt uitgedrukt in een percentage.
Pas als dat percentage voldoet aan de drempel, ontstaat recht op (een) uitkering.

Bij een “135”-variant is de drempel dus typisch gekoppeld aan het omslagpunt rond 35%. Dat betekent niet automatisch dat je bij precies 35% altijd dezelfde uitkeringshoogte krijgt als bij 36% of 50%. Veel regelingen werken met een staffel (bijvoorbeeld oplopend bij hogere percentages) of met een specifieke uitkeringsdefinitie per bandbreedte.

Ook belangrijk: een percentage kan voortkomen uit een vergelijking tussen wat je nog kunt verdienen (of doen) versus wat je zou kunnen verdienen/kunnen zonder arbeidsbeperkingen, maar de precieze methode moet je altijd uit de polis halen.

Welke uitzonderingen en aandachtspunten kun je verwachten?

Omdat dit soort regelingen sterk op voorwaarden leunt, zijn er een paar soorten uitzonderingen waar je extra op wilt letten, zeker bij de “135”-drempel:

Definitie van arbeidsongeschiktheid: de polis kan spreken over een bepaald criterium (bijvoorbeeld werkvermogen, inkomen, of passend werk). Als de definities anders zijn dan je intuïtie, kan dat het percentage beïnvloeden.
Vaststellingsmoment en procedure: het moment waarop het percentage wordt bepaald, en hoe de verzekeraar dat onderzoekt, is bepalend. Bij een verschil tussen “klachten ontstaan” en “beoordeling” kan de uitkomst anders uitpakken.
Drempelgebeurtenis: sommige regelingen betalen pas vanaf de drempel, andere hebben een aparte manier om met “net onder” of “net boven” die drempel om te gaan.
Wijziging van situatie: als je herstel optreedt of juist verslechtert, kan de mate van arbeidsongeschiktheid later opnieuw worden beoordeeld. Dat werkt door in de hoogte of voortzetting van de uitkering.

Kortom: het “135” is vooral een aanduiding van de drempel rond 35%, maar de verzekeringslogica wordt pas echt concreet door de polisdefinities en de procedure rond vaststelling.

Controlepunten om zelf te checken of jouw situatie onder “135” valt

Gebruik de volgende vragen als onafhankelijke checklist, zonder conclusies op gevoel:

Welke drempel hanteert de polis exact? Staat er dat de uitkering begint bij (ongeveer) 35% of met een andere grens?
Hoe wordt het percentage vastgesteld? Zoek naar de rekenmethode en de definitie van arbeidsongeschiktheid.
Vanaf welk moment beoordeelt men het criterium? Let op wachttijd en beoordelingsmomenten in de polisvoorwaarden.
Is er een staffel of vaste uitkering bij een bepaalde band? Controleer of de hoogte van de uitkering verandert met het percentage.
Wat gebeurt er bij een percentage dat net de drempel niet haalt? Kijk of er een “geen uitkering”-regel geldt of een andere uitwerking.

Als je deze punten bij elkaar zet, kun je veel gerichter inschatten hoe de “135”-variant in jouw polis praktisch wordt toegepast. Bij twijfel is het lezen van de exacte definities in de polisvoorwaarden leidend, omdat dát bepaalt hoe het criterium in jouw geval wordt vertaald naar uitkering.