Mededelingsplicht voor dga: wat u moet weten

Wat houdt mededelingsplicht voor een dga in?

De mededelingsplicht is de verplichting om bij het aanvragen van een verzekering (en soms ook daarna) informatie te geven die voor de verzekeraar relevant kan zijn. Voor een dga komt dit meestal neer op het correct en volledig beantwoorden van vragen over uw situatie: zoals uw werkzaamheden, inkomen/vermogenssituatie (voor zover gevraagd) en andere omstandigheden die in de aanvraag worden getoetst.

Het uitgangspunt is dat verzekeraars een risico moeten kunnen beoordelen op basis van de feiten zoals die bij de aanvraag gelden. Als uw antwoorden onjuist of onvolledig zijn, kan dat gevolgen hebben bij een claim. De precieze uitkomst hangt af van wat er onjuist was, hoe groot het verschil is met de werkelijkheid, en wat de verzekeraar beweert dat de uitkomst was bij correcte informatie.

Hoe werkt het in de praktijk: momenten waarop u moet opletten

Bij het aanvragen U verstrekt informatie voordat de verzekering ingaat. U beantwoordt vragen naar waarheid en met de informatie die u redelijkerwijs hoort te kennen. Denk hierbij aan vragen over uw beroep/werkzaamheden en gezondheid(saspecten) als die worden gevraagd.
Bij relevante wijzigingen Niet elke verandering is automatisch belangrijk. Maar als er iets wijzigt dat volgens de polisvoorwaarden of aanvraagformulieren als “relevant” geldt (bijvoorbeeld uw werkzaamheden of omstandigheden die het verzekeringsrisico kunnen beïnvloeden), dan kan opnieuw een verplichting tot melden ontstaan. Het is dus zaak om wijzigingen die mogelijk invloed hebben op de beoordeling te herkennen.
Bij een beroep op de verzekering (arbeidsongeschiktheid) Als u een uitkering aanvraagt, toetst de verzekeraar niet alleen uw actuele situatie, maar ook of de aanvraaginformatie klopt met wat er eerder speelde. Met name onduidelijkheden rond “wat u wist” en “wat u heeft opgegeven” kunnen discussies veroorzaken.

Aandachtspunten en verschillen die het verschil kunnen maken

Onvolledig is niet hetzelfde als “onjuist door toeval”: beide kunnen problematisch zijn, maar de discussie draait vaak om volledigheid en reden waarom informatie is weggelaten.
Wat u wist (of had moeten weten): de vraag is meestal niet alleen wat er feitelijk waar was, maar ook of u redelijkerwijs kon voorzien dat bepaalde informatie relevant was.
Uw rol als dga: omdat uw arbeids- en inkomenssituatie vaak verweven is met de bv (en uw feitelijke werkzaamheden in de praktijk), kan verwarring ontstaan over wat wel en niet onder de gevraagde categorie valt. Het is daarom belangrijk om antwoorden te koppelen aan de exacte vraagstelling.
Aantoonbaarheid: bewaar offertes, aanvraagdocumenten en correspondentie. Dat helpt bij het reconstrueren van de informatie die u heeft verstrekt.

Er bestaat geen “standaardzin” die elk dossier oplost: de beoordeling is sterk afhankelijk van de concrete polisvoorwaarden en de precieze vraag in het aanvraagproces. Omdat die voorwaarden per verzekeraar kunnen verschillen, is het verstandig om uw eigen polisvoorwaarden naast uw aanvraagvragen te leggen.

Controlepunten: zo beoordeelt u uw eigen situatie

Check uw aanvraagantwoorden op concrete match: vallen uw antwoorden feitelijk samen met uw situatie op het moment van aanvraag?
Maak een lijst van recente relevante wijzigingen: denk aan verandering in taken, gewerkte uren, bedrijfsactiviteiten of andere omstandigheden die uw verzekeraar mogelijk als risicobepalend beschouwt.
Onderbouw wat u heeft opgegeven: verzamel documenten die uw werkelijke situatie ondersteunen (bijvoorbeeld jaarstukken of stukken die uw feitelijke werkzaamheden verduidelijken, voor zover dit passend is bij de vraag).
Lees gericht de meld-/mededelingsbepalingen in uw polis: let op definities van relevante gebeurtenissen en wat er wanneer gemeld moet worden.

Als u een dga-constructie gebruikt via een bv, kan het extra belangrijk zijn dat uw feitelijke werkzaamheden aansluiten op de omschrijving in uw aanvraag. Als u twijfelt over de interpretatie van begrippen in uw aanvraag, richt u dan op de letterlijke vraagstelling en de polisdefinities—niet op aannames.